Zondagskind – Judith Visser

Zondagskind Judith Visser

In het begin van dit jaar las ik zowel Zondagskind als Zondagsleven van Judith Vissen. Even dacht ik erover om twee boeken van Judith Visser in één post te gooien. Als eerste omdat dat nou eenmaal makkelijk leek en daarnaast omdat het boeken zijn die min of meer bij elkaar horen, ook al kun je ze apart van elkaar lezen. Zoals je ziet besloot ik dit niet te doen, omdat dat gewoon niet goed voelde. Plus nog heel veel andere redenen, maar die doen er niet toe.

Zondagskind

In de afgelopen jaren ben ik Zondagskind al tientallen keren tegengekomen, maar ik voelde me tot voor kort gewoon niet zo geroepen om het te lezen. Dat heeft te maken met het feit dat ik Judith Visser vooral van haar thrillers ken en die lees ik al jaren niet meer. Wellicht wat naïef, maar ik dacht oprecht dat het opnieuw een spannend boek zou zijn.

Zondagskind alles behalve een thriller – wel spannend

Zondagskind is alles behalve een thriller, hoewel het op z’n minst af en toe best spannen te noemen is. Er gebeurden namelijk genoeg dingen die me op het puntje van mijn stoel deden belanden.

Zondagskind is een indringend boek dat me regelrecht terugbracht naar mijn kindertijd, de jaren 80.

Ik herkende zoveel dat ik er allemaal puzzelstukken in elkaar vielen. Ik zag ze bijna letter voor me neerploffen en ik voelde een immense opluchting – ook al zegt het nog niet zo veel.

Kindertijd vergeten

Ik ben mijn kindertijd vergeten en ik begreep niet zo goed waarom. Nu op zich nog steeds niet, hoewel ik denk dat dit te maken heeft met het mezelf figuurlijk verstoppen als kind – maar ik herkende mezelf tijdens het lezen in dat kleine meisje. Bizar ook om te lezen over het wel en wee in die tijd. Hoe anders is de wereld nu?!

Ik heb ‘Zondagskind’ van Judith Visser in één ruk uitgelezen.

Nog voor ik het boek sloot heb ik het vervolg erop besteld. De review daarvan kun je »»»via deze link««« gaan lezen.

Hier gaat Zondagskind over

Judith Visser schreef in Zondagskind over haar leven als kind en goot dit in de mal van een roman. De hoofdpersoon is Jasmijn Vink. Ze heeft autisme en aan het begin van haar leven praat ze alleen met haar hond Elvis. Het voordeel daarvan is dat hij niet terugpraat en dat vind Jasmijn fijn. Ze vraagt zich af hoe het kan dat anderen wel weten hoe ze zich moeten gedragen, maar dat zij dat niet kan. Ook heeft ze geen idee hoe ze zich kan afsluiten voor prikkels.

Met vallen en opkrabbelen leert Jasmijn hoe ze zich in sociale situaties staande kan houden.

liefs angela groen smal

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.